cimcik

Olurda yolunuz Asmalımescit’e düşer, kıçınız Badehane yakınlarında bir sandalyeye ilişirse ve hele ki yoldan yürüyenlerin yanındaki bir masaya oturursanız, ‘aman ha!’ derim.

Aman haaa, dikkat edin! 

Geçenlerde çok sevdiğim bir insanla bahsettiğim mekanda bir masaya oturmuş, sıcak yaz gününü soğuk biralarımızla serinletip, hararetli hararetli konuşup, kanımızı kaynatıyorduk.

Anam o ne!

birden bir ürperti; sol kolumdan bütün vücuduma dağıldı.

Böyle sarışıncana, mendil satan bir küçük orospu var orda, yüzsüz arsız. Görünce tokadı patlatasın geliyor. Belki bana öyle geliyor ama benim yaram var ayrı.
Ahanda o velet oturan herkese cimcik atıyor. Bende nasibimi aldım.
O cimcik yeri önce bi kabardı, sonra yavaştan morarmaya başladı.
Şu an itibarıyla 8 gün oldu hala izi duruyor.
Üstüninsan benim o andaki tepkimle, küçük kızı kolundan yakaladı.
Ama bişey yapamazsın ki, dövsen dövemezsin sövsen söversin ayrı, can acımı küçük velete “orospu” diyerek çıkartıyorum ben şimdi.
Kızdık üç beş, bıraktık.
Kolunu üstüninsan’dan kurtarınca onada bir çimdik atmaya kalkıştı ama başarılı olamadı.
O gün biz hesap öderken başka bir masadaki başka bir kızda, o küçük orospudan nasibini almış, “ama ablacım yapmamalısın böyle” diye öğütlerde bulunuyordu...
“Boşa konuşuyorsun” dedim içimden.
İnsanlar yüz verdikleri için böyle böyleler bunlar...
Hofff.
Bi de o değilde bugününün o küçük orospusu, yarının büyüğü olacaktı ve muhtemelen yaşayamayacağı normal yarınların acısını şimdiden etrafındakilerden çıkartıyordu.
Onun açısından bakıncada gayet normaldi.

Ne fena bir dünya yav.

p.s: 'cimcik' ne komik bi kelime.
sanki.