asla kendimle bi bütün olamadım.

demin çok şey yazdım word denen dökümanda, tam yayınlıcaktım; vazgeçtim.
bilgisayarım sehpanın üstünde, pencereden sırtıma ve omuzlarıma vuran güneş, hava sıcaklığı, içerde radyo sesi, dışarda bi dilencininin bozuk akordiyon sesi.
içerde fonda salak dj'yin sesi, sırtımda güneş, ekrana yansıyan saçlarım, omuzlarım ve omuzlarımın üstündeki tüycüklerim...
çok mutlu etti beni.

yaşasın yaşıyorum!

güneş arkası, ertesi; bırakıp gidiyor çünkü her gün sonunda; gölge misali ama gölge değil-güneşi ardından al, sırtının ve omuzlarının yansıması bi yere vursun, ekran olsun bu, bir sürü tüy-kıl var, benim var vücudumda ve ben her ürperişte onlar dimdik oluyor ya, daha ne diyebilirim ki?
yaşadığımı hissediyorum. ki..



biri dokununcada dimdik olabiliyor; dokunmasını bilene...


p.s: ne gariptir ki vücudum ikiye ayrılmış benim, nereye dokunursan orayı dimdik edersin!...dokunabilirsen tabi.