Cengiz Han demiş ki;

geldiğiniz yerde kalıcı olmak istiyorsanız, eski olan herşeyi yok edeceksiniz...


p.s: ister gideceğiniz yer olsun, isterse geleceğiniz yer, öncelikle herşekilde "geçmiş"ten kurtulmak gerekiyor.
p.s.2: ben ilk olarak hediyelerden başladım, sıra fotoğraflarda...:)

görmezsem unuturum çünkü.
gözden ırak olan gönüldende ırak olur, bu hep böyleydi benim için...


bi de direnebildiğim kadar direndim. yapcak bişey yok artık.

ölümün rengi nedir acaba?

bi cesede sarılmak, yanında uyumak istemek, onu öpmeye çalışmak gibi bişey yaptığım ya da yaptıklarım..
ne kadar ağlasamda gözyaşlarım can vermiyor; aksine beni daha da öldürüyor.
cesede yakınlaşmak, onu anlamaya çalışmak, onu hissetmek bu olmasa gerek..
kim ceset? onuda bilemiyorum artık.
ölen mi, öldüren mi?
beni öldüren mi, ben mi?


p.s: siz hiç bir cesedi öpmeye çalıştınız mı bilemem ama tadı soğuk, tadı renklerden mavi gibi.
ben denedim, en azından.
biliyorum.

p.s2:bunuda denedim-öğrendim ya, gözüm açık gitmez artık.
kapalımıydı açıkmıydı, bu da ayrı bi tartışma konusu...

prensesin uykusuyum belkide bu benim kabusum..

İstanbul’a dün geldim.

“Evim evim güzel evim” dedim, kapıdan içeri girince. Evimin kokusunu duyunca..

Şansıma bu sefer tuvalet-banyo kokmamıştı..

Yüzümü buruşturmadım.

Bugün bütün gün hasta yattım, uykuyla iyileşeceğimi düşünüp.

Bendeki bi de vücut yorgunluğu, gönül yorgunluğunun yanında…

Galiba şu sıralar çok çalışıyorum.

Belkide çalışmıyorum. Yaptığım kafa işçiliği sonuçta.

Bilemedim.

Uyudum bütün gün.

Ağladım bi de.

Çokça.

Yüzüm gözüm şişti yine..

Bu kadar çok ağlayınca o kadar çok çirkin oluyorum ki..

Çişimi yaptıktan sonra elimi yıkayasım gelmiyor aynadaki suretimi görünce..

Ama her seferinde yıkıyorum, her seferinde kendimi görüyorum, lavabo başındaki küçük aynada.

“Amanın” diyerek.

Yemek yiyemedim.

Yemek dediysem kahvaltı yane.

İki kocaman kupa arka arkaya, sade süte yapılmış, iki şekerli neskahve içtim.

Yiyemedim bişey.

Tivuda eski komedi dükkanı bölümlerine denk geldim. İzledim.

Gülemedim.

Komikte değildi zaten.

“Ben nasıl kurtulcam bu durumdan” diye kendime acırken, msj attım, hiç tanımadıklarıma.

Saatler sonrası cevap geldi “araba kullanıyodum, cvp veremedim kusura bakma” diye.

Ağladım yine.

Takıldığım şeydi oydu o anda..

Ben ki bi sürü msj gönderip cvp alamamışken, dayanamayıp sonrasında  aramışken “yazdığım mesajları görmüyo musun, niye cevap vermiyosun” diye sorduğumda;

“Sabah okudumdu, sonra unuttum.”

O, o cevabı verirken ben karşıdan karşıya geçiyordum ve bana araba çarpıyordu neredeyse..o bilmez bunu.

Telefonu kapatıp, yaşantısına devam etti.

sonrasında yazdığım msja cevap yazmayarak, yine. 

O soğukta, duyduklarım içimi buz kestirmişken bende soluk soluğa yürümeye devam ettimdi.

Zaten yaptığım tablodaki kullanılan mavide gayet soğuk bi renkti, montumu bile boyamıştı.

Günlerce neler çektiğim düşünülmemiş, msjlar okunulmuş ve sonrasında unutulmuştu..

bu kadardı.

bu kadardım. 

Hepsi yer ediyor...

İzi kalıyor..

Araba kullanıpta geç cevap veren arkadaşım, hayatın devam ettiğini, onun içinde, öbürü içinde, benim içinde devam ettiğini söyledi, çok şey var daha dediği burada yazmadığım..

sende “devam et” dedi.

“Yeter” dedi.

Belki de demedi.

Bunu ben dedim.

Belki de..

Gittim duş aldım, hazırlandım.

Çağan ırmak’ın “prensesin uykusu” filmine gittim.

(Sevdiğim grupgillerlerden Redd yaptı müziğini, günlerdir dinliyom.)

Kendim için.

Ne zamandır bekliyodum..

Tek başına..

Giderken bira aldım yine.

Filmden çok beklentim yoktu, çağan ırmak seven bi insanda değilim ama güzel yapmış be amcam..

Aferin.

Üç beş dandikliği vardı, her türk filmine yakışan.

Olurdu o kadar…

“İşaretleri takip etmek gerek”, kullanılan repliklerden biri.

Bazende o işaretleri anlamaya çalışmak gerek.

Ben yapamadım.

Sevdiğim dediğim adam benim kokumu sevmemeye başladığında anlamam gerekirdi.

taa en başından.

Her şey o zamandan belliydi belki de..

dilek

her uykuya yatışımda;
"uyuyayım uyanayım mutlu olayım, herşey geçsin gitsin, bitsin olur mu?
çünkü herşey gelip geçici, farkındayım." diyorum.

gece gündüz farketmeden..
her uykuya yatışta usanmadan tekrarlıyorum..

şimdilik değişen bişey yok;
mutsuzum hala..

geçicek biliyorum.

tarihte bugün

yaşasın ben doğmuşum!!!
iyikide doğmuşum.

doğumgünüm kutlu olsun mu?
olsun olsun..
:)

inandığım masallar

sabah saçmasapan bi mide ağrısıyla uyandım, hayatımda ilk kez oluyo bu.
tuvalete gittim.
yattım.
geçmedi.
kalktım su içtim
yattım.
geçmedi.
kaltım biraz süt içtim
yattım.
geçmedi.
talcid geldi aklıma, kalktım onu çiğnedim; çiğneme tabletiymiş ne de olsa..
geçer gibi oldu.
uyudum zorlada olsa.
sonra uyandım okula gittim..
üçbeş sinir harbi yaşadım, kendimle ve insanlarla.
eve geldim..

keyifsizim nedense.
yediğim lezzetli yemek ve çikolata bile mutlu etmedi beni.
uyursam belki geçer dedim kendi kendime.

yatcam kalkcam, herşey çok güzel olacak...

kendime bi şarkı tuttum, ebe.

kimseye umut bağlama!

bunu der bunu söylerim.


benim için gelsin bu şarkı..

his istanbulda var hep sis

nedendir bilinmez ben bugün, edinburgh'a gitmeye karar verdim.
bakalım bakalım...



p.s: güpgüzel bi sohbet sonrası almış olabilirim bu kararı..ayrı.

10.sınıf öğrencilerimle dialoglar

--)hoocaammm!
-)efendim?
--)siz bana karekök yayınlarını önermiştiniz ya.
-)evet.
--)ben polinomlar için kitaba baktım, içinde o konu yok.
-)nasıl yok?
--)polinomları bulamadım.
--)emin misin?
-)evet, yanlış kitap mı söylediniz?
-)kaçıncısına baktın?
--)bilmiyorum.
-)karekök yayınları 5 tane kitap. baktığının bi öncesine ya da bir sonrasına bak, bulursun.
--)tamam.


-)hocamm polimonlardan soru gelcek mi?
--)polimon değil o, polinom*.
-)polimonlardan, ayyh polinomlardan soru gelcek mi?
--)tabiki gelcek.


abartısız her matematik dersinde kesin bir öğrenci;
-)hocaamm bu işlediklerimiz yazılıda çıkcak mı?
--)yooo, ben piskopatım, bunları sırf size eziyet olsun diye gösteriyom. vakit geçiriyoz burda, tahtada göstercem göstercem sormıcam.tabi ki çıkıcak, ne sandınız?


p.s: *yaklaşık iki aydır polinom konusunu işliyoruz..

dedim ki, belki de kendime itiraftı, o duymadı..

"ben her daim yalnızdımkine...
kimse bunu bilmiyo..
bilmez ya da..."

"en süpermen benim...
yaşasın!"

p.s: süperman tişörtüyle uykuya yatışım ondan mıdır bilinmez ama "en süpermen sensin" diyerekten alınan tişörttüm "üstüninsan" hatırasıdır...
üstüninsan'ı çok özlüyorum ayrı...
iyi ki burda yok..

p.s.2: o burda olsa işin kolayına kaçar, dimdirek ona yaslanırdım, ayakta dimdik durabilme çabamda...
biliyorum..

masal

Şu an son kez bakıyorum kendi gözlerimden.
Yakında değiştirecekler beni istemeden.
Ben mi seçtimki bu oyunu, kurallarını seveyim?
Bir zar atımı diyordu adam..
Belki de önce onu dinlemeliyim..

Zor; inan çok zor.
Bu küçük ellerle dünyaya tutunmak,
Çok zor.

Gölgesi düşerse ruhuma benden önceki herşeyin,
Perde açılmadan önce kendime gelmeliyim.
Ben mi diktim ki bu kostümü neden giyeyim?
Hayat başladığı gibi biter.
Belki de rolümü boşvermeliyim.

Zor; inan çok zor.
Bu küçük ellerle dünyaya tutunmak,
Çok zor.



p.s: sevdiğim grupgillerden  Redd' in  her duruma uyacak bir şarkısı var ya ne diyeyim...
hep beraber dinleyelim.

p.s: teşekkürler an(ı)lık!

demokrasilerde çare tükenmezmiş

çözüm üretmeye çalışmak çözüm olabilir mi ki?
sorun çözülmek istenmiyorsa, olamaz elbetteki.

his mis sonrası bir süre hep sis

"Hiç kapıldın mı o hisse, gitmek istersin hani, ama aynı zamanda da kalmak gelir içinden."
 Scent of a Woman

p.s: şimdikide dahil, o hisse sahiptim ben hep, hep onun yüzünden.
bu sefer işin içine "eylem" katınca, olayın boyutu değişti.
bileydim daha önceden eylemde bulunurdum ben.
en azından, öncesinde bu kadar acı çekmezdim boş yere.
yazıkmış bana..