Hani yaşıyorsun ya, anı, günü, en geneli “zaman”ı,
Bir sürü insan giriyor çıkıyor hayatına, hepsi sende yer ediyor, kadın, erkek, çoluk çocuk, kedi, dondurma, tramvay, şarkı sözü vs ve vs..
Hepsi, kalbinde, kendinden demirden bir toz bırakıyor; paylaştıklarınla doğru orantılı..
Kimisindeki de demirden paslanmış bi bıçak, değiyor, canını yakıyor küçük bi çizik bile olsa da, sonra, sonra izi kalıyor.
his o his..
Bi süredir rot balansım kaymış vaziyette, sola çekiyorum ben.
Solak olmamdan kaynaklanan bişey değil, bunu gayet iyi biliyorum..
Bıçak yaralarında demir tozları daha çok birikiyor, farkettim..
Bu kadar demir tozunu kendi bünyesinde biriktiren bir insan olarak, demir eksikliği tedavisi görmemi de esefle kınıyorum ayrı..
2 birbirinden muhterem şahıs bende bişi dicem dedi:
mıknatıs bulman dileğiyle:)
:) evrene "mıknatıs" istediğimi gönderdim bile.. secret yapıcam.. gelicek..
Yorum Gönder