Once Soundtrack - Falling Slowly

p.s: pıt pıt pıt..

sakın sorma neden böyle diye

"elleriminin arasına

hapsettiğim ışık

güzel şeyler düşünmeye

çırpınıyor

kalbimi öyle çok

sıkıştırmışım ki

mutluluk içinden

azar azar damlıyor

nasıl bir yokluksa bu

kimseyle dolmuyor

nasıl bir romansa

arasına ne koyduysam solmuyor

sakın

sorma

neden böyle diye

dilim dönmez

bırak dönsün dünya

bensiz...

gitmeye öyle çok alışmışım ki

sevmeyi deneyince

içim hoşçakal diyor

nasıl bir yokluksa bu

kimseyle dolmuyor

nasıl bir romansa

arasına ne koyduysam solmuyor

sakın

sorma

neden böyle diye

dilim dönmez

bırak dönsün dünya

bensiz...

aradığım bir yaprak

ormanda

kaybolmuş

bulamam

okunmadan o yaprak

bitmiyor

bu roman.."

p.s: bi süredir repeat'te bu parçayı dinliyorum gümbür gümbür..beni acayip mutlu ediyor..

az biraz sonra, üşenmezsem yazcam bi sürü şey konu ile ilgili..

ama sakın sormayın neden (şimdi) böyle diye..

:)

yazısız, yazgısız.

nereden bilebilirdim ki şarkıların birgün gerçek olacağını?

Ane Brun - The Puzzle

tesbit

Gölgede olan insanın gölgesi olmaz.

p.s: bir yerde mi okudum, yoksa ben mi dedim bilemedim. demiştir öncesinde kesin başka birileri bende okumuşumdur filan.

içseslerin birbiriyle dialoğu

mathy içses1)  La vita è bella.
mathy içses2)  Soo des ka?
mathy içses3)  I don't think so.
mathy içses4)  Bence, senin kafan karışmış..  



p.s: evet kafam allak bullak. 
:) 

alıntıdır.

"Bağdaş kurup fasulyeyi yemeye başladım. Az sonra sokaktan bahçeye giren Nimet’i gördüm. Tek kanatlı tahta kapıyı açıp içeri girdi. Elinde, kocaman sandal gibi bir dilim ekmek vardı. Yanında yiyecek başka bir şeyi yoktu, katıksız yiyecekti besbelli. Altı yaşındaki bir çocuk bile hesap yapabiliyor kimileyin. İçimden söyle diyordum: Nimet yukarı çıksa, balkona gelse, ben ona fasulyemden versem, o da bana ekmeğinden verse, katıştırıp bir güzel yesek, ne iyi olur.

Genellikle önce düşleriz, sonra düşümüzü kafamızda temize çekeriz.Daha sonra da, benim o gün yaptığım gibi, gerçekleşeceğini sanır, eyleme geçeriz.

“Nimet, gelsene bizim balkona oturalım” diye seslendim.
O da bahçeden benim fasulyeyi ekmeksiz yediğimi görüyordu besbelli.
“Ya, geleyimde ekmeğimi ye, değil mi?” diye yanıt verdi ve çıkıp gelmedi yanıma.

O, ekmeğini kuru kuruya yedi, ben de fasulyemi ekmeksiz bitirdim.

Yaşamım boyunca, paylaşma ve yaşama uğruna, başta yürekleri olmak üzere neleri varsa ortaya koyan insanlar da gördüm. Bir bekleyiş, bir yaşam coşkusunun beklentisi, özlemi sürdü gitti, bu yalnız cömert yürekler için. Çünkü paylaşmak için, sevmek için bekleyen bu insanların karşısındakiler, tıpkı Nimet’in elindeki ekmek dilimi gibi gördüler yüreklerini ve koymadılar onu yaşama. Kendileri de katıksız kaldılar, katılamadılar yaşama. Çünkü onlar, paylaşılarak yaşamanın verebileceği zenginliklerin bilincinde değillerdi. Çoğunun tutumu tıpkı Nimet gibi oldu.


“Ya, sen de benim ekmeğimi yiyeceksin ama…” "



Piano Piano Bacaksız- Kemal Demirel, sf. 18