its may layf gerisi haylayf

ama ben, normal hayatta pek neşeli ve eğlenceli biriyim, hele ki  üç beş dubleden sonra.
etrafa gülücükler saçan, sevgi pıtırcığı Mathy.
ama yazmaya başlayınca neden bu kadar depresifim hala bulamadım, sinir oluyorum kendime son zamanlarda..

depresip modda yazdıklarımı sonradan okuyunca "oha lan ben mi yazdım bunu?" dediğim de çok oluyor, bi tek kendim duyuyorum.
içime şeytan kaçmış o anlarda benim diyorum.
belki de kıçıma don da kaçmış olabiler.
bilemedim şimdi.
demem o ki, o işte...
anlayan anlasın..


p.s: geçen gün, karşı komşumla karşılaştık akşamüstü, nereye dedi.
kendime karne hediyesi vermeye sinemaya gidiyorum dedim, siz nereden böyle, diye sordum.(sormaz olaydım)
sohbetten dedi, sen ders öğretiyorsun di mi dedi
evet dedim, gel bende sana Allah'ı öğreteyim dedi..
bakıştık, yüzümde bir böyle saçma bi gülümseme..
boş boş ve bi o kadar manalı bakıp,  bilmem dedim, içimde bi sürü içsesle; kelimelere dökülmeden onlar- tuttum kendimi-, iyi akşamlar dileyip merdivenlerden inmeye başladım, hızlıca; ejderha dövmeli kız ı mı izlesem yoksa içimdeki şeytan ı mı izlesem deyu deyu.
ve kazanan Zenne oldu..
:)

p.s2: yahu arkadaş ben insanlardan korkmaya başladım, karşı komşuda bi özel ihtimam bana karşı, ilgili alakalı, anne şefkati falan.. ama ardından böyle bir teklif gelince, yine hımm dedirtiyor, yapılan herşeyin bir nedeni mi olmalı şu hayatta?
azıcık zaman geçseydi be..
fahriye abla gibi, severdim seni çokkarşı komşu teyze be..

p.s3: sanırım yakınlarda açıkca bir sohbet daveti alacağımdır.. evet evet..çok manalı bakamamış olabilerim.
hissediyorum.

p.s4: bi önceki evimde alt katta değme kadınlara taş çıkartacak transeksüel bir komşum vardı, pek güzeldi.. onun hiç bir beklentisi yoktu benden.
olmadı da.
o evden ayrılırken, gözgöze gelipte "nereye" diye sorduğunda, "gidiyorum" dediğimde, onunda gözleri yaşarmıştı.

p.s5: aynı anda, gözyaşı dökebildiğin insanlar candır.
yoksa ağlarsa anam ağlar gerisi yalan ağlar..
test ettim, bunuda onayladım.